Janúar 2009 var sögulegur mánuður fyrir margra hluta sakir.
Þetta eru lögin sem ég dansaði við í takt við bumbur byltingarinnar með piparþrútin augun og raulaði meðan oslóartréð brann dátt á austurvelli.
Öfugt við mánuðinn byrjar mixteipið með rokki en endar í rólegheitum.
1. Reykjavík! – Kate Bush
Reykjavík! er besta rokkhljómsveit Íslands í dag. Mig skortir hálfpartinn orð til að lýsa kraftinum, greddunni og blóðskorpinni rokkgeðsýkinni á nýju plötunni, sem ber hinn mjög svo viðeigandi titil
The Blood. Hljómur Rvk! er einstakur, minnir mig helst á The Blood Brothers að spila rokkabillý; tveir söngvarar öskrandi úr sér lungun í undarlega bjöguðum melódíum við magnþrunginn töffaragítar. Rvk! eru óhræddir við prófa nýja hluti en hljóma þó alltaf eins og lækjartorg kl. hálf sex, aðfaranótt sunnudags.Ég einfaldlega held ekki legvatni yfir þessu. Svo er sandpappírsumslagið einnig stórkostlegt, nema að það rispar öll hin plötuumslögin.
2. Animal Collective - lag nr.6 á nýju plötunni
Ég hef ekki ennþá hlustað á nýjustu afurð Animal Collevtive í heild sinni en ætla mér að gera það í gríðarlega náinni framtíð. Það sem ég hef heyrt er raðfullnægjandi (kemur kannski ekki á óvart). Umslag plötunnar er ofboðslega sækadelískt.
3. Håkan Hellström – En vän med en bil
Ég uppgötvaði Hákon Helstraum í janúar. Hann er þónokkur stjarna í nágrannalöndunum Svíþjóð og Noregi, en það er ekki fyrr en nú tæpum áratug eftir útgáfu fyrstu plötunnar sem ég kemst á snoðir um kappann. Þetta lag er annað lagið á frumburðinum
Kann ingen sörg for mig Göteborg sem hefur selst í 80.000 eintökum í heimalandi hans, Ikea, en það jafngildir platínumsölu. Tónlist Hákonar kemur mér ætíð í gott skap, enda hreinræktuð sænsk indípoppsnilld, glaðvær, kæruleysislega ófullkomin og ástleitin.
4. Man Man – I´d rather go blind (upprunalega með Ettu James) Einstaklega hressandi útgáfa af hundgömlu lagi amerísku blús/sálar/jazz/R&B/Gospel gyðjunnar Ettu James. Skemmtileg er sú tilviljun að fyrsta lagið á forsetavígsluballinu dönsuðu Obama hjónin við annan Ettu James slagara, At last, sem Beyonce Knowles söng. Hún leikur einmitt Ettu í kvikmyndinni Cadillac Records sem kemur út bráðlega.... en það kemur þessu lagi lítið við.
5. The Magnetic Fields – A Chicken with it´s head cut offÓpus Stephen Merritts og félaga í The Magnetic Fields er
69 Love songs (sem inniheldur hvað annað en 69 ástarlög). Brjáluð hugmynd sem hefði mistekist í höndum nánast allra annarra tónlistarmanna á hnettinum. Platan spannar allt litróf ástar og ástarlaga. Frá söknuði, sorg og óendurgoldinni ást til kynlífs, hvolpaskota og hinnar einu sönnu. Allt sett í berstrípaðan poppbúning. Að velja eitt lag er ógjörningur, ugla sat á kvisti.... ókei ég valdi tvö
8. Bon Iver – Blood Bank Justin Vernon er kominn úr fjallakofanum sínum og búinn að geta af sér þröngskífuna Blood
Bank EP. Hún er ekki eingetin eins og
For Emma, Forever Ago heldur unnin með hljómsveit. Þetta er titillagið.
9. Alela Diane – White as Diamond Rakst á þetta á einhverju tónlistarbloggi í janúar. Þetta hefur fengið að rúlla þónokkuð oft.
Fallegt lag og sérstök rödd. Þetta er af annarri plötu Diane
To be Still sem kemur út í Febrúar á Rough Trade.
10. Hezikiah Jones – Agnes of the World
Einhvern tímann heyrði ég í Hezikiah Jones í Marzípan (eða Karate, ekki alveg viss). Ég hugsaði: ,,vá, þetta er geðveikt, ég verð að tjekka á þessu”, svo gleymdi ég því. Þetta lag rak svo fjörur mínar um daginn þegar ég var að velta mér um í brimróti vefsjávarins mér til mikillar gleði. Einstaklega gott alt.kántrý (öðruvísi sveitatónlist?).
11. Bob Justman - Most of all
Platan
Happiness & Woe með Bob Justman kom út stuttu fyrir jól eftir ógeðslega langa bið. Ég ætlaði að koma með einhverja svaka flotta skilgreiningu á tónlist Bobbís en það er eiginlega ekki hægt. Platan sveiflast frá lágstemmdu og brothættu alt.kántrýi í tilfinningaþrungið píanórokk og þangað yfir í skítugan öldurhúsablús ala Tom Waits á
Bone Machine. Samt hengur hún vel saman. Hljóðfæraleikur og hljóðvinnsla óaðfinnanleg (eftir því sem mér best heyrist). Ég var ekki viss við hverju var að búast, en platan stendur undir öllum mínum væntingum og mögulega aðeins meira. Plötuumslagið rímar vel við tónlistina, svolítið myrk og óræð mynd af tónlistarmanninum framan á.
12. Phosphorescent – Reasons to Quit (upprunalega með Willie Nelson) Eitt mest spilaða lagið hjá mér í janúar. Hreint út sagt stórkostleg útgáfa af stórkostlegu lagi Nelsons. Phosphorescent var einmitt að gefa út plötu fyrir skömmu sem nefnist
To Willie, og er eins og nafnið gefur til kynna tökulagaplata unnin eingöngu úr lögum hasskúrekans knáa með tíkarspenana.
|
